“o taşlarla”

Herkes insanları ne kadar önemsemediğinden bahsediyor. Şarkılarda, artık kimseyi takmadığından dem vuran havalı kadınlar var hep. Erkekler ise her şeye uzak, bir tek nefrete yakın.

Ben başka bir şeyden söz edeceğim size. Şarkılardaki havalı kadınlara inanmayın, diyeceğim mesela. Nefret dolu adamlara kanmayın, diyeceğim. İnsanlar birbirini önemser, diyeceğim. Hem de çok önemserler. Birbirini önemseyen iki insandan söz edeceğim: ben ve şair Nalan Çelik.

Bundan üç sene önce, ilk Japonya seyahatimin ardından Nalan’a bir kart göndermiştim. Ne yazdığımı kelimesi kelimesine hatırlamıyordum. Nalan hatırlattı. Kartın bir yerinde şöyle yazmışım: “Japonya hakkında bir yazı yazsaydım başlığı ‘Teşekkürler ve Özürler Ülkesi Japonya’ olurdu. Orada, ‘Hoşça kal’, denmiyor da, ‘Teşekkürler’, deniyor. Herkes gücün kirli kabuklarını kırarak birbiri önünde eğiliyor ve durmadan mahcubiyetle özür dileniyor.”

Şimdi öğrendim ki bu sözlerim onun ruhunda kavrulup şu hale gelmiş ve “Düdüklü Akasya” kitabına girmiş. Hayatta bundan güzel bir hediye olabilir mi:

“o taşlarla

bizimkisi ipekböceği suskunluğu
suadiye kıyılarına vurmuş
karga gagası bileyi o taşlarla
evim evim güzel evim diye konuşur
hiroşima
nagazaki’ye hoşça kal demeye hazırlıksız
teşekkür eden Japonyalı günaydınında”

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir